نمای بوم خیالم کبوتری کم داشت

برای اول پروازش آخری کم داشت

 

درون آبی یکد ست آسمان ،افسوس

پرنده پُر شده بود و صنوبری کم داشت

 

دلت تمام خودش را به سبز می آورد

بهار آمده بودیّ و نوبری کم داشت

 

به شاخه های ترک خورده تن تردید

گلی که رنگ بپاشد به باوری ، کم داشت

 

تمام من به سرانجام درد می مانست

تمام تو به درختی، که آذری کم داشت

 

چو صخره بودم توفان به پای بر می خاست

برای آنکه براندازد م سری کم داشت

 

درون قاب دل آن شب سکوت می نالید؛

که باغ پیچک پر خاطره "پری "کم داشت

 

که ناگهان تو رسیدی وناگهان رفتی...

دلم دوباره کسی را به سروری کم داشت

 

قطار رفته وُ اما مسافری باقی است...

درون کوپه کنارت کبوتری کم داشت

 

 
 

بنشین کنارم روی ایوانم پرنده

بالت شکسته خوب می دانم پرنده

 

دیگر نداری طاقت نامردمی ها

حرفی که از چشم تو می خوانم پرنده

 

در آسمان وقتی که بالت را شکستند

با بال و پر اینجا نمی مانم پرنده

 

از این همه آوار و سنگ و زخم و طعنه

مانند تو سر در گریبانم پرنده

 

تیری اگر از ترکش بیگانه خوردی

آماج تیغ آشنایانم پرنده

 

یک عالمه اشک و غم دیرنه داری

با من بخوان بغضت بترکانم پرنده

 

بشکن سکوتت را بگو حرف دلت را

اکنون که می دانی که می دانم پرنده

آسماني شديم از ابر

روستازاده از مه

شبنمي قطره قطره از چشمان

به رفتگان

هرچه بود را

تا انتها ، تا بن بست

جامه جامه كبود كبود

گريستيم

آنقدرها ، بسيار

در سلسله اي از هوا

خورديم چرخ

شديم پر

 تا آب

بنوشيم

و نوشيديم

گوارا

 

گل نيم به آفتاب

و آفتاب نيمه از بام

چشم به چشم

خواب آلوده

خوابيده

و آنقدرها

كه مي توانيم

به مقياس بنشانيم

سر به درد

مي ساييم

و شماره شماره مي گيريم

خط در خط

مستأصل

نا مرتبط ايم

و آن سوي اين مضحكه

اين ترانه هاي شكسته

كه اندوه ناك تر از

نازك ترين دلند

كه

به مقياس اشكي

رو برگردانده تجربه تا آه

تا شعله شعله

تا فرياد

گناه

ما غباري بي نهايت بزرگيم

در دل كوچك همسايگان

كه اندكند

به خاك آب آلوده

كه مي شوند

آرام 

آرام

رام ،  پنهان ؛

از نگاه اين حوالي

با چشماني به درشتي دو سياره

كه بدرقه مي كنند نامردمي را

هر چه شكسته

فرسوده

ربوده را

در حجم فشرده نيروهاي مثبت ، منفي

مچاله

چاله چاله

چال مي شويم

و انگار

نمي نگرانيم ، كه نبينيم

ايستاده درختان مرده را

و نمي نوازيم

به دستي

تكيده برگهاي زخم خورده را

 

چقدر انسانيم !؟

به وسعت يك تلخ

به رنگ هاي باخته

باخته ها

از رنگ

و در تو در توي  وارونه

چند واحد                                        

نزديكيم

به درك

رفته هاي نرفته

كه مي روند و ميآيند

كه هستند و نيستند

هنوز انسانيم

اگر چه آب از آب نمي تكانيم

از لام تا كام نمي جنبانيم

لبي و نمي ميريم شبي

به رفته ها كه نمي روند و نمي رسند

و هر بار هزار بار تكرار مي شوند

با آوازهاي شكسته

گذشته فرصت ها

به غروب

كه به ما نزديك نزديك تر مي شود

به جيب هاي خالي

از آخرين صندوق صدقه مي گذرد .

 

اگر چه ترجيع بند

ترانه ها در طوفانيم

نمي خوانيم كه بتوانيم

به درخت

سبزه ، كوه ، پرنده

ذرات طلايي سايه بارها

متعلق شويم

 به عرضه رايگان

باغ

سود می بریم

روزبه روز  

            در 

               مناقصه     

             اطراف

شركت مي كنيم

و اينك پاي در شكستي

غير مترقبه

كه نمي توانيم بكشانيم پاي

به جلو

دست در دست

كم كمك از نظرها  غايب

و غايب مي شويم

 

ای دلم باز که دیوانه ترم می خواهی

بال و پر سوخته، پروانه ترم می خواهی

 

تا زنم تیشه بر این عمر، به یاد شیرین

هم ز فرهاد، دلیرانه ترم می خواهی

 

گفتی عاشق شدن و عشق، نگفتی هرگز

خانمان سوخته بی خانه ترم می خواهی

 

شاد کردی همه را با گل لبخند، ولی

از من خسته چه، چشمانِ ترم می خواهی

 

می شوی زلزله در خاطره هایم، همه شب

با چنین وضع، صبورانه ترم می خواهی

 

چه کنم ؟قسمت من، از غم و خون ساخته اند

عمر ویران شد و ویرانه ترم می خواهی

1:

 

تکیه بر جنگل پشت سر

روبروی دریا هستم

آنچنانم که نمی دانم در کجای دنیا هستم

حال دریا آرام و آبی است

حال جنگل سبز سبز است

من که رنگم را باران شسته است

در چه حالی ایا هستم ؟

کوچ مرغان را می بینم موج ماهی ها را نیز

حیف انسانم و می دانم

تا همیشه تنها هستم

وقت دل کندن از دیروز است یا که پیوستن بر امروز

من ولی در کار جان شستن

از غبار فردا هستم

صفحه ای ماسه بر می دارم

با مداد انگشتانم

می نویسم

من آن دستی که

رفت از دست شما هستم

مرغ و ماهی با هم می خندند

من به چشمانم می گویم

زندگی را میبینی

بگذار

این چنین باشم تا هستم

                 محمد علی بهمنی

 

2:

 

غروب که می شود

شعرهای من

آژیر رفتن ات را به صدا در می آورند

و جیغ های بریده از

آخرین خاطرات تو بلند می شوند

تو را به یاد دارم

و این سوت ناگهانی قطار را

که هنوز توی نبض کوچه می زند

اما دلم را نمی دانم

پشت کدام پنجره ی شهر

دارد سرفه می کند .

 

                 آلما حیدر پور

 

 

3:

 

از همان لحظه که این درخت را

کاشتی همین جا

من روییدم

و پرنده های مرده زاییدم

از همان روز

جا پای هیزم شکن ها

به سرنوشتم سوگند خورد

و زمین

بید

بید

از شانه هایم لرزید

چه کسی گفت

آسمان

کفاف این همه مرگ را ندارد؟

 

                                  آلما حیدرپور

 

4:

 

قسم می خورم

نبض دوست داشتن ات نمی زند

در تو فقط

بادی می وزد

که در خیال خراب کردن رویا هایمان است

یک بند در من وزیدی

تمام این سالها

چاره ای نبود دیگر

پنجره را باز می کنم

و خودم را می برم

 

                          آلما حیدرپور

 

 

 

5:

 

آتش

همیشه به معنی شلیک نیست

برایت

تفنگ پلاستیکی خریده ام

و دستمالی مرطوب

برای لکه ی این

رنگ ها

 

            آلما حیدرپور

 

 

6:

 

زمان خلق تو حتا خدا جسارت کرد

و عشق مثل جنونی به زن سرایت کرد

تو را که سبزترین اتفاق پاییزی

تو را که حضرت ابلیس هم عبادت کرد

نگاه کردم و ای شعر زنده فهمیدم

خدا زمان تراشت چقدر دقت کرد

زمان خلقت دوشیزه ای شبیه شما

اصول فلسفه را مو به مو رعایت کرد

قامت اسلیمی ات چه سحری داشت

که گل به منطق زیبا یی ات حسادت کرد

تو شعر زنده که نه ... یوحنای انجیلی

از آیه های تو باید فقط اطاعت کرد

و از زبان کلیسای انزلی باید

به گوش شرق تو را دم به دم تلاوت کرد

ببین که باغ به سودای پونه معتاد است

بیا که خاک به عطرت عجیب عادت کرد

                                         علیرضا بدیع

 

7:

 

امروز

زنی در آینه

تکه

تکه های

تصویر خودش را

با انگشت های بریده

از روی گلهای فرش

جارو کشید

دنیا شاید

بلندتر

خندیده بود

 

            آلما حیدرپور

 

 

8:

 

من خود نمی روم دگری می برد مرا

نابرده باز سوی تو می آورد مرا

کالای زنده ام که به سودای ننگ و نام

این می فروشد آن دگری می خرد مرا

یک بار هم که گردنه امن و امان نبود

گرگی به گله می زند و می درد مرا

در این مراقبت چه فریبی است ای تبر

هیزم شکن برای چه می پرورد مرا ؟

عمری است پایمال غمم تا که زندگی

این بار زیر پای که می گسترد مرا

شرمنده نیستیم ز هم در گرفت و داد

چندانکه می خورم غم تو ، می خورد مرا

قسمت کنیم آنچه که پرتاب می شود

شاخه گل قبول تو را ، سنگ رد مرا

 

                        محمدعلی بهمنی

                                    

9:

 

انسان

براي يك بار هم كه شده

 

بي آنكه فريب بخورد

پبايد

لباسي داشته باشدكه كهنه نشود

ورويايي ببيند

كه از واقعيت واقعي تر است

اين است هديه ي آزادي.

                   اوكتاي رفعت

 

 

10:

 

این جا باد می آید

این جا باران می آید

خورشید را بر گردن ات بیاویز

ای آن که از آسمان ها می آیی

                     اوکتای رفعت

 

11:

 

تولدت مبارک خدا!

راستی چندساله شدی ؟

هر چند فرقی نمی کند

چون من یک شمع بیشتر ندارم .

                          لیلا صالحی

 

 

 

 

 

 

 

این بادکنک های رنگین

         زنجیر های کاغذی

آینه های گردان

آویخته

       از سقف

و کیک زردی که توی اتاق من است

در شمارشی معکوس

                   می پرسند؟

چند ساعت فرصت داری

تا یک شب دیگر

             تولدت را جشن بگیری

و فوت کنی برگ برگ تقویمت را

                 به شمع های بی شعله؟

 

چقدر به خاموشی

به خواب

راه مانده

تا خوش خیالی ا ت را

                 به خواب ببری

و پاره کنی

کادو هایی را که

نام هیچ کس بر آن نوشته نیست؟

 

چقدر مانده تا شادی ها، برف شوند؟

                     و بر سرت بنشینند

چقدر از شب مانده؟

تا در داد و ستدی دیگر

                   سودهایت را بشماری؟

 

این کاغذ های رنگی

 رنگ های بر دیوار

خیال های کودکانه

کسی که به خوابت می آید

و خوابی که تو، برای کسی می بینی

هرگز نتوانستند

          داغ نبودنت را

                      سپید کنند

 

چقدر از جشن تولدت گذشته؟

          چقدر به صبح مانده؟

چقدر کف اتاق پر شده از

        پاره های بادکنک

            کاغذ های رنگی

           آینه های شکسته

باید هرچه زودتر

جاروئی بردارم

     ...   مبادا فردا

             پای کسی

                  زخم بردارد...

چگونه مي شود آتش ، به آب معنا كرد

سكوت ممتد گل را عذاب معنا كرد

 

شكست بال كبوتر به سنگ خود خواهي

واين شكارو شكستن صواب معنا كرد

 

دريد پيكرمعصوم آهوان، آنگاه

نهاد پرده بر آن در جواب معنا كرد

 

چگونه مي شود آسان به سادگي تو پيد

زلال جاري دل را به خواب معنا كرد

 

نگاه آينه را در قضاوتي معكوس

به رنگ رنگ دو چشم حباب معنا كرد

 

در اين فضا كه كه بر آن عشق مي خورد سوگند

به روح موج خزيد و سراب معنا كرد

 

تمام ترس من اين است بعد ازين ديگر

نمي توان غم دريا به آب معنا كرد

 

راضی تر از

 برگ و پوشه های

                کانال آب  

به باد و بار گاهی

نعش می شوی بر زمین

         و می پاشی نرم

و می گریزی از پرچین

 

با خِس خِس موزائیکهای ساعت دوازده

به زیر پای عابران

می افتی از نای

و راضی تر از همیشه

می شوی کاغذین قایقی

            به مردابهای فاضلاب

                        لنگر انداخته 

 

تو همیشه  ، همیشه

             همیشه تر

                    راضی تر

در دهمین امتحان

با نیم اشاره ی افسر راهنمایی

                 مردود می شوی

و مثل بچه آدم

می روی تا چند ماه دیگر

                 تکرار شوی

 

محکوم قبل از ردیف نخست!

می افروزی از آه تش ات

                     جهنم را

             و از سردی ات

یخچالهای ارتفاعات را

و همچنان راضی تر ازبرگها

          می ریزی از درخت

                  انبار می شوی

                  گر می گیری

و در بیغوله های شهر

         می تاری پنجره ها را

             از دور ترین مسافت

 راضی تر از ماسه های شکرین

افزوده می شوی به کامیون

          و خشت خشت

             کاخ قد می کشی

               دیوار میشوی

و فردا پسرک ،

دم خط سوزنی

لبخند مو نالیزا را

            بر تو

میخ کوب  می کند

۱) بهانه

فكري براي زخم گل رو به رو كنيم

پروانه هاي گمشده را جست و جو كنيم

 

يك رهگذر به كوچه ي مهتاب مي سرود:

دل را براي اشك ستاره سبو كنيم

 

با رشته هاي نازك باران مهربان

اين قلب پاره پاره ي خود را رفو كنيم

 

ديگر بس است تجربه كردن سراب را

يك بار هم به ساحت شبنم وضو كنيم

 

من ميروم به سوي پرنده، تو هم بيا

پرواز را بهانه ي يك گفت و گو كنيم

 

آن سوي خواب خاطره آن دورهاي دور

پروانه هاي گمشده را جست و جو كنيم

======================

۲) روح سبزینه ها

چه خوب مي شد اگر پاك و بي ريا بوديم

سبك تر از پر مهتاب در هوا بوديم

 

چو كفتران مسافر، نسيم مي خورديم

سكوت پاك ميان ستاره ها بوديم

 

به بوي خاطره سرمست مي شديم آنشب

ز رنج هاي هميشه كمي جدا بوديم

 

چو روح جاري سبزينه در مسير درخت

صبور و عاشق و يكرنگ و بي صدا بوديم

 

به جست و جوي حقيقت در آن حوالي سبز

به راز فلسفه ي رنگ آشنا بوديم

 

درون پيكر ما، عطر عشق مي جوشيد

و ما به دام غم دوست مبتلا بوديم

 

به لب دعا، به دل آمين، هميشه مي گفتيم

چه خوب مي شد اگر پاك و بي ريا بوديم

صخره هاي شني

 پله

      پله

 نفس كشيده‌اند

 و به توي در توي راحت سايه ؛

 سايه بانها زل زده اند

 

 وا‍ژه‌ها

 تصاويري  بر‌خاسته ، حيرت آسا

 به ستايشي بكرند

 و در شد و آمد اين سكوت جنجال‌آميز

 بر تمنايي غريب

 گيسو انداخته

 و در فرود و فرازي سبز

 سخت

 مواجي آبي

 به رخوتي لَخت

 پناه برده‌اند                                                        

                                                                     

 آيا اين تو نيستي؟

 با لطافتي كودكانه نگاهي

 مهربانانه دستي

 مي‌رسي

 تا من هرچه غيرتمام خود

 به سر نه به پا نه  به دل

 قطعه

 تكه تكه كنم

 و در رمزي سوخته

 بوته به بوته

 از چاي باغهاي معطر

 خاطره‌آور

 خط به خط

 با زنان و مرد ان و كودكاني

 بر آفتاب لميده

 وبه نيش هاي زرد‌آشنا ؛

 به انبار نمور «وزن»

 برمي‌گردند

 برگشته‌ام

 آيا اين شانه‌هاي من نيست؟

 كه مي‌تكانند خويش

 به دلتنگ‌ترين

 و آيا اين تو نيستي؟

 بي‌حاصل از تلاشانه‌اي خرد

 ناتوان به گشودن 

 ستودن؟

 

 روبرويت ايستاده‌ام

 در جاده‌اي عريض

 بي‌درخت

 و عابراني بازمانده از

 ساعت حركت

 و من

 ناگزير مثل هميشه 

 پياده  مي‌رسم

 خسته

    خسته

 نفس نفس‌زنان

 كه نتوانسته‌ام                                  

  بكنم از تو گورم را ...